Eén spoor in het zand

Peter Dwarshuis

Vorig jaar liep Peter Dwarshuis de Walk of Grief, waarna hij deze woorden schreef. Onlangs keerde Peter terug naar het eiland en wilde hij ze graag hier delen, omdat ze nu, een jaar later, nog steeds zo wáár voelen. 

Gisteravond ben ik thuisgekomen van de vijfdaagse tocht. Het was verdrietig, intens en mooi tegelijk. Meer dan 25 jaar komen we op Terschelling en nu voor het eerst alleen … Al lopend komt alles weer langs van de afgelopen maanden: het onderzoek, de diagnose, de zorgen en angsten, ook positiviteit, het korte ziekbed, het sterven, het verdriet, de uitvaart. Al lopend komen langzaamaan ook de mooie herinneringen die hier letterlijk voor het oprapen liggen. Meer verdriet. Maar ook iets lichter. Wat had Marga de tocht mooi gevonden, natuurmens dat ze is. Bij elk bloempje stil staan; had ze die al op de foto? Genieten van het wijdse. Een duik in de zee. Zij liever dan ik. We hadden hier sámen moeten wandelen. Zoals altijd. Zoals het hoort.
Maar ik zie maar één spoor op het strand.

Peter(van Marga)