Mijn licht in het donker

Aeltsje de Boer

Donker en licht, het kan heel goed naast elkaar bestaan. Aeltsje de Boer schreef er dit mooie verhaal over, nadat ze vijf dagen solo over het rouwpad had gelopen. 

In de hersftvakantie gingen mijn kinderen en kleinkinderen op vakantie met mijn vorige echtgenoot. Ik besloot om naar Terschelling te gaan om de 75 kilometer lange Walk of Grief te lopen. Vijf dagen kilometers afleggen op onverharde paden, duinen opklauteren, met wind tegen langs de Noordzee banjeren en verdwalen. Vertwijfeld keek ik om me heen op zoek naar een orientatiepunt toen ik mijn telefoon hoorde gaan. Ik vertelde mijn dochter dat ik verdwaald was en hoorde mijn kleindochter huilen. "Het komt wel goed, Marin", zei ik. "Oma vindt de weg wel weer terug." Later keek ik naar de blauwe lucht en mompelde: "Schat, help mij even."En toen zag ik het bankje met de tekst: 'Je loopt niet alleen, ik ben bij je.'

Vijf dagen zonder iemand voor of achter mij. Maar ik zag de mooiste bloemen en paddenstoelen, hoorde de vogels zingen, rook de herfst. Terwijl ik op een bankje zat waar mijn lief en ik ooit samen zaten, hoorde ik de merel fluiten. Op mijn verjaardag keek ik naar de lucht, zag langzamerhand een regenboog verschijnen boven het wad. Er viel geen regen, de zon keerde terug. 

En even later merkte ik de blauwe zeedistel op. Ik glimlachte en dacht: lieverd, wat een mooi cadeau geef je mij weer. De hemel huilde toen ik de laatste meters aflegde en ik huilde mee. Intens moe, maar trots op mijzelf at ik op de veerdam de heerlijkste kibbeling ooit. Wetend dat er altijd een lichtpunt is als wegwijzer in het donker.