Mijn reis van rouw, natuur, creativiteit en zelfcompassie

Noelle Loomans

Noelle reist naar Terschelling om de Walk of Grief te lopen, maar ontdekt al snel dat het anders loopt dan gepland.  Aangepast op haar eigen behoefte en energie en met eigen rituelen geeft ze vorm aan afscheid en maakt ze ruimte voor acceptatie en compassie. 

Ik reis naar Terschelling om een deel van de Walk of Grief te lopen; tenminste, dat is het plan. Met mijn gezondheid is het niet mogelijk om de hele route in één week te lopen, maar dat geeft meteen een mooie reden om nog eens terug te komen. Het loopt, zoals ieder rouwproces, anders dan gepland ;-)

Deze week staat in het teken van vertragen, voelen en ruimte maken voor wat zich aandient.
Mijn tocht begint bij de Brandaris, waar ik een envelop met een kaartje achterlaat. Het plan was dat ik de walk zou lopen zoals beschreven, alleen dan de etappes opgeknipt in delen. Na twee dagen merkte ik dat dat voor mij niet zou werken. Dan zouden er losse eindjes achterblijven. Ik merkte dat ik het ‘rond’ moest maken, wilde ik deze ervaring, dit stukje rouw, kunnen integreren.

Ik pas de route aan en geef iedere dag een thema, passend bij de dag: vertragen, overleven, herinneren, afscheid nemen en opnieuw leren vasthouden. Elke dag nodigt uit tot reflectie, tot doen met wat ik nu kan, ook fysiek gezien. Hierdoor word ik automatisch uitgenodigd om te doseren en vertragen. De reflectievragen langs de route helpen me stil te staan bij mijn eigen ervaringen met diffuus verlies en het verlies van gezondheid, wat enerzijds zeer doet en anderzijds waardevolle inzichten geeft.

Door kleine rituelen, zoals het achterlaten van zelfgemaakte symbolen in de natuur, geef ik vorm aan afscheid en maak ik ruimte voor compassie en acceptatie. Het is intens en mooi tegelijk. Stap voor stap voel ik meer rust en verbinding met mezelf. Naast de intensiteit van het rouwproces is er ook veel zachtheid: de steun van een vriendin, fijne gesprekken, momenten van uitwaaien aan zee en het genieten van de schoonheid van het eiland.

Terwijl ik door duinen, bossen en langs de Waddenzee wandel, merk ik hoe ook de natuur mijn proces weerspiegelt. Regen op de ‘zware’ dagen van overleven, maar ook de zon op de dag waarop ik iets losliet wat niet meer diende, door middel van een ongebakken boetseerwerk aan zee.
Dieren die ik onderweg ontmoet, zoals ganzen, landgeiten en roodborstjes, krijgen voor mij een symbolische betekenis, zoals veerkracht, verbondenheid, moed en hoop.

Op de terugweg op de boot merk ik dat de reis iets in beweging heeft gezet. Het gaat niet zozeer om wat ik achterlaat, maar om waar ik me opnieuw op wil richten.