Een knipoog van boven...

Aeltsje de Boer

Vorig jaar liep Aeltsje de Walk of Grief alleen. Na afloop wist ze dat het niet bij één keer zou blijven. In april keerde ze terug naar Terschelling, ditmaal samen met haar beste vriend. Het werd een week vol stilte, tekens, herinneringen en onverwachte lichtheid, alsof er van boven af en toe even naar hen geknipoogd werd.

Vorig jaar liep ik de Walk of Grief alleen en na afloop wist ik: dit wil ik vaker doen. In een ander seizoen. Ik koos voor april. Mijn beste vriend zei dat hij wel met mij mee wilde lopen, rouwend om misschien wel het einde van zijn huwelijk.

Ik gaf hem de Walk of Grief box cadeau. Het getypte kaartje bij de bestelling arriveerde bij hem als een handgeschreven boodschap. Met onder andere de woorden: ik denk dat Dick ergens daarboven wel naar ons knipoogt.

We begonnen onze reis in de zon op het bovendek van de veerboot. En we wisten beide gelijk: dit zou een bijzondere week worden.

Onderweg naar mijn logeeradres in Midsland stopte ik bij een willekeurig bankje en las de tekst: Ik loop met je mee, en gedenk mij in de mooie herinneringen. Het voelde als een knipoog.

Vijf dagen lopen in bijna stilte. Alleen functionele gesprekken over de route. We hoorden overal om ons heen vogels fluiten, zingen. Zagen ze opvliegen. Ik wees hem op bankjes waar ik vorig jaar had gezeten, teksten had gelezen of waar ik was verdwaald.  En elke dag scheen de zon, was de tegenwind milder en verscheen de bus een minuut na aankomst bij het eindpunt. Dan zei mijn vriend: ‘Nou, als dat geen teken is?’ En toen die bus een keer voor onze neus wegreed, besloten we drie kilometer extra te lopen naar Midsland want de zon scheen toch.

Later zei ik tegen mijn dochter: ‘Het liep lichter deze keer, misschien omdat ik niet alleen wandelde. Of kwam het door die knipogen van boven?’

Toen ik thuiskwam, wachtte er een bloeiende perenboom op mij. Het mooiste kado na een week van rouwen, delen, elkaar de ruimte geven en vriendschap.

De knipoog van mijn lieverd Dick Peereboom