Een openbaring

Ankie en Jeroen

Nadat hun beide ouders waren overleden, bestelden Ankie en Jeroen na het lezen over de Walk of Grief de wandelbox. Terschelling was niet nieuw voor hen. Ze kwamen er al zo lang dat ze het door en door dachten te kennen. Totdat ze het rouwpad gingen lopen.

Na het overlijden van de laatste ouder blijft er een vreemde leegte achter. Je bent niet meer kind wordt wel gezegd. Omgeven met rituelen neem je afscheid. Fysiek gebeurt dat in ongekend korte tijd, in een roes. Dan breekt een heel andere periode aan, een tijd waarmee je altijd al rekening houdt maar die plotseling werkelijkheid is geworden. Een verwarrende tijd.

Wij zijn Ankie en Jeroen. Ja, wij hebben het pad ook gelopen. Dit jaar, 2026, in april. Ankie las erover en eigenlijk hebben we meteen besloten om dit te gaan doen.

Onze beide ouders zijn overleden; Ankie's moeder is eind september 2025 heengegaan. Mijn beide ouders zijn uitgestrooid in de Noordzee, bij Terschelling, noordelijk van paal 12. We hebben, in de afgelopen 50 jaar, verschillende bekenden op Terschelling ten grave gedragen. Er werd een sterke aandrang gevoeld door ons beiden om samen een ervaring op te doen die een diepere betekenis kon geven.

Terschelling was/is niet nieuw voor ons. We komen er haast elk jaar, soms meerdere keren. Ook op Noordkaap logeerden we vaak in een van de chalets. Een rouwpad op Terschelling klonk voor ons als een route door ons huis. We dachten het eiland door en door te kennen – dachten we!

Het pakket met de benodigde informatie, kistje, amulet, potloodje en het boek werd door ons eerst wat afstandelijk besnuffeld en bekeken.
Wat kan dat nou zijn op Terschelling?

Geloof ons: het was een openbaring.

Heen en weer geslingerd tussen herkenbare punten en locaties en diepe gevoelens, opgeroepen door de gekozen insteek. De uitleg die je helpt om ervaring en gevoel in een heel ander perspectief te plaatsen, in een omgeving die wij zo goed kennen - dachten te kennen!Dan de uitvoering: zwoegen, genieten, ervaren, evalueren, missen, vrede hebben, geen vrede hebben, 75 km, de elementen, treuren, betreuren, stilte, vergezichten, verdwalen, keuzes maken en nog veel meer. Telkens weer tegen elkaar zeggend dat dit precies is wat het is: Een Pelgrimstocht die ons helpt. Die anderen kan helpen.

Nooit wordt het meer wat het was,
en nooit zullen we weten hoe het geworden zou zijn,
maar in gedachten blijft het in alle gedaanten.

Veel dank dat jullie helpen om ervaringen, inzichten en onbeantwoorde vragen een levende herinnering te maken.

Ankie en Jeroen