Alleen maar niet meer zo eenzaam

Fleur Dionys

Na het zien van een tv-programma had Fleur al langer de wens om deze tocht te maken. Ruim twee jaar na het overlijden van haar moeder vond ze de moed om te starten. 

Inmiddels ben ik al meerdere weken terug thuis, en eindelijk neem ik de tijd om een berichtje te schrijven. Uitgerekend in de week van het Oerol-festival (dat kwam ik maar te weten toen ik op het eiland aankwam), heb ik jullie wandeling gedaan.

Ooit had ik er op NPO 2 een TV programma over gezien, en sindsdien wilde ik deze graag doen. Mijn mama is overleden op 07/03/2024, en dik twee jaar later toch de moed gevonden om eraan te starten. Dit bericht is eigenlijk om jullie te bedanken voor dit ongelofelijke initiatief...de wandeling is voor mij een heel intense, warme ervaring geweest. Veel geweend, veel emoties gehad maar tegelijk heb ik me ook dichtbij mijn moeder gevoeld en leek het wel of ik gedragen werd door de prachtige natuur, de lieve mensen die ik onderweg ontmoette, ...Het is niet zomaar een wandeling zoals er wel meer bestaan, je voelt dat ze werd gemaakt door mensen die weten wat het is om iemand te verliezen; Ik heb veel mensen om me heen, maar misschien was het wel de eerste keer dat ik me niet meer zo eenzaam voelde in mijn rouw, ook al deed ik de wandeling alleen. De teksten in het boek, de dichtregels, de bijzondere plekken of de plekken waarheen de wandeling me voerde, ze hebben me zoveel geholpen. 

Nogmaals bedankt voor dit prachtige initiatief.