Levend tussen twee waarheden

Marinet Koeman

Marinet liep vijf dagen met een rugzak over Terschelling. Een huwelijk dat niet meer paste bracht haar fundament aan het wankelen, en juist het lopen bood houvast. In de eenvoud van stappen, eten en slapen ontstond ruimte: voor stilte, voor overgave en voor het besef dat het leven groter is dan het probleem waarmee je loopt.

Ik liep met mezelf, 5 dagen met rugzak door de natuur van het prachtige Terscheling. Mijn huwelijk paste niet meer in zijn jasje en dat zorgde ervoor dat het fundament van mijn leven flink aan het rammelen sloeg.

Gaan lopen is dan de beste remedie want met nog-meer-over-hetzelfde-denken is nog nooit een zinkend schip gered. De verleidingen en verplichtingen van het dagelijkse leven achter me latend en me overgevend aan 1 ding: lopen. Van A naar B. Zorgen dat ik eet, drink en slaap. De zelf opgelegde bakering van deze structuur bracht rust, zorgde dat het lichaam doorbloed en de hersenen tot rust geraakten.

Niks meer moeten. Oplossen in het moment en in een trance zuurstof door al mijn stoffige celletjes pompen. In het begin nog snel verveeld en overal pijntjes voelend. Daarna de overgave. Dit is het. Hier is het. Meer is niet nodig.

Wat er ook is waar je mee loopt of wat je denkt te moeten oplossen. Als je loopt in de natuur merk je dat het leven altijd groter is, dat het feit dat je leeft, ademt, gevoed wordt door de aarde, zuurstof krijgt bij iedere stap, je lichaam als een tanige machine doorzwoegt en je draagt …. dan is je probleem er nog wel maar het leven wat er omheen beweegt zoveel groter.

Ik had verwacht dat ik de boot terug op zou stappen met een oplossing over wat de doen met het jasje van mijn huwelijk. Maar nee. Soms is er geen oplossing, sta je tussen twee waarheden in die allebei even waar zijn. En dat is ok. Niet forceren. Niet wachten tot de twijfel stopt. En ook niet in een hokje willen stoppen dat mensen om je heen voorleven. Het laten zijn zoals het (niet) is is ook ok. Met het leven wat er omheen groeit in al zijn grootsheid.

Want dat neem ik mee. In het ogenschouw van de eilander natuur voelde ik weer wat een godsgeschenk het is om te leven en hoe gedragen ik word. En dat is een gevoel waarin niks anders meer nodig is. Zodat de twijfel en het verdriet er nog steeds zijn maar nietig lijken te zijn geworden in de grote omhullende armen van de natuur, van het LEVEN.

Ik dank de WalkofGrief uit de grond van mijn hart voor het prachtige pad wat ze hebben gecreëerd. Het is geen gewoon pad. Het is een rite du passage voor iedereen die in een overgangsfase van het leven zit.

Lieve groetjes, 

Marinet

Levend 💫