Waar een wil is, is een weg - en die ben ik gaan lopen

Ellen van Hulsen

Ellen stuurde ons een mail over de weg die zij heeft afgelegd na haar lichamelijk verlies. Met een flinke dosis doorzettingsvermogen en moed begon zij deze winter aan de Walk of Grief. Wat begon als een voorzichtige stap, groeide gaandeweg uit tot een tocht vol kracht en herwonnen vertrouwen in de toekomst.

Zoveel dank voor allen die dit pad mogelijk hebben gemaakt!! Wat was het bijzonder. Intens, mooi, ongelooflijk prachtig en zwaar. Dit pakt niemand mij ooit meer af!! Arjan en Anemoon ik voelde jullie  aanwezigheid tijdens mijn wandeling. Ik liep de tocht voor mijn lichamelijke verlies, ik liep hem met polyneuropathie. En het is mij gelukt, wel met wandelstok, anders was het veel te zwaar geweest en was ik nooit die steile duinen opgekomen, soms ook op handen en voeten.... Als ik dan boven op het duin stond drong het besef zo door en keek ik naar het uitzicht wat ik al heb bereikt. Blijdschap, tranen en ongeloof.

Een paar jaar geleden kon ik nog geen eens los blijven staan, mijn armen en benen werden niet meer goed aangestuurd en was er ook veel andere schade door een onopgemerkt B12 tekort. Het vooruitzicht was niet heel rooskleurig, revalidatie, injecties en knokken hebben mij toch ver gebracht, zelfs zover dat ik de Walk of Grief wilde lopen. Ik begon 8-2-2026 in de mist mijn eerste etappe en eindigde 25-2-2026 met een prachtige zonsondergang mijn laatste. Met meerdere herstel-dagen en verdeeld over 9 dagen.

Ik ben zo ontroerd van al het moois wat ik heb mogen ervaren en heb het verleden achter mij kunnen laten bij elke stap op dit pad, en ben zo mijn toekomst in gewandeld. Die ik zeker aan kan nu, want wat een kracht heb ik gekregen hierdoor. Het is met geen woorden uit te drukken hoe geweldig mooi de Walk of Grief is ondanks het vele verdriet van iedereen die hem loopt. 

Ellen.