Rouw in beeld
Janneke Tholen
Onlangs liep Janneke de Walk of Grief op Terschelling. Haar tocht over het eiland gaf haar inzicht en inspiratie, die zij verwerkte in haar kunstwerken. In woord en beeld vertelt Janneke wat de Walk of Grief haar bracht.
Eind april heb ik een heel bijzondere week gehad op Terschelling. De Walk of Grief was zo mooi, dat ik het bijna niet uit kan leggen. Maar ik vind het heel fijn om wat ervaringen te delen. En ook de reden van mijn loop.
Al op jonge leeftijd kreeg ik te maken met rouw. In een gezin waar gevoelens geen ruimte kregen en het motto was "niet zeuren, maar doorgaan" voelde ik me niet gehoord en gezien. Stopte ik mijn gevoelens diep weg en ging ik voor anderen zorgen, zodat zij wel erkend werden in hun gevoelens en ervaringen. Waar ik zelf behoefte aan had, ging ik anderen geven. Maar vergat daardoor mezelf.
In mijn leven bleef rouw in verschillende vormen terugkomen. En ik zocht daarin steeds meer mijn eigen weg. Ik vond troost in de natuur, in rituelen en in schrijven. Maar met gevoelens van diepe pijn en rouw omgaan, bleef ik moeilijk vinden. Bang om mezelf daarin te verliezen.
Een paar jaar geleden volgde ik de opleiding tot energetisch therapeut en mijn medestudent Lucas overleed onverwachts. Na zijn overlijden kwam ik in een situatie terecht waar ik ervaarde dat er weer geen ruimte was voor rouw. Het verbaasde me weer dat het motto was "er niet teveel mee verbinden, dan gaat het vanzelf los". Voor mij klopte dat niet... En toen heb ik besloten om niet meer te kijken naar hoe anderen rouw verwerken en dat als leidraad te nemen, maar om het proces van mijn eigen rouwverwerking aan te gaan kijken en te ervaren wat bij mij past.
In november zag ik de aflevering van binnenstebuiten over de Walk of Grief. Ondanks fysieke klachten, voelde ik toch: dit ga ik doen! Ik heb meteen alles geregeld. Geen idee hoe... maar ik voelde: dit is belangrijk. In februari werd ik eindelijk gehoord en gezien in mijn fysieke klachten en kreeg ik een ijzerinfuus. Ik werd weer sterker en kon onverwacht 6 weken voor vertrek beginnen met trainen: van 30 minuten kunnen wandelen naar 12 km. Wat uiteindelijk een goede basis was om het rouwpad te lopen (met hier en daar een aanpassing). Wat een geluk, alles viel samen ❤️
Wat heeft de pelgrimstocht Walk of grief mij geleerd en gebracht:
🌸 erkenning
🧡 troost
🌸 ruimte
🧡 vertrouwen
🌸 herkenning
En nog veel meer...
Bijzondere ontmoetingen met mensen, de natuur, boodschappen van overledenen en dieren. Oog in oog met een reiger, roofvogel, balsende kieviten, vlindertjes, een gouden veer, een mega mooie schelp, veldleeuwerik die als een helikopter omhoog vloog en uit volle borst zong enz. Ik heb gehuild, geschreeuwd, gelachen, genoten, woedend geweest, me verwonderd, gefrustreerd en... intens gelukkig 🙏🏻🪶🤍
Toen ik thuis kwam, miste ik de stilte en de ruimte van Terschelling en het pad. De onrust van het dagelijkse leven, maakte dat ik minder verbinding voelde. Dat mijn aandacht meer naar buitengericht raakte. Ik nam de pelgrimstocht daarom mee in mijn persoonlijke project van de kunstacademie. Om het te verwerken en dat wat ik beleefd en geleerd had nog meer te verinnerlijken. Dit hielp om de pelgrimstocht in mezelf door te blijven wandelen. Misschien in een andere vorm, maar in een rustige helende beweging.
Ik heb voor de eerste keer kunnen en mogen ervaren hoe rouw werkt voor mij. Door het pad, de natuur, de prachtige verhalen en informatie in het boek en het aanwezig durven zijn met mezelf en dat wat in mij leefde. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze ervaring. Het pad was voor mij niet een losstaande reis, maar een nieuw begin in anders kunnen en durven kijken en voelen. Ik wens dat vele mensen het pad als een uitnodiging mogen zien om rouw toe te laten en daarvoor inspiratie halen uit de prachtige natuur.
